Matteo Myderwyk

Een verzameling van 15 contemplatieve, impressionistische nocturnes. Muziek voor momenten van reflectie, herinnering en tederheid — verlicht door de zachte luminositeit van de nacht. Geïnspireerd door de klankpoëzie van Debussy en Ravel. Al eeuwenlang wenden kunstenaars zich tot de nacht als muze. Mijn grootste held, Vincent van Gogh, schreef ooit: “Het lijkt me vaak dat de nacht veel levendiger en rijker van kleur is dan de dag — alsof de nacht niet zwart is, maar blauw, violet en groen.” Dat idee — dat de nacht een diepere kleur heeft, een rijkere taal — vormt het hart van dit album. Met titels als Zelfportret, Sterrennacht en Pietà breng ik een eerbetoon aan Van Gogh’s wereld, zijn licht, zijn verdriet, zijn radicale tederheid — en aan de manier waarop hij de nacht omvormde tot een taal van kleur en gevoel. Blauw stroomt door deze nocturnes — niet als pigment, maar als emotie. Elke nuance draagt een herinnering, een gedachte. Blues die onze stilste uren vormen, en daarin een eigen wereld worden. Waar stilte ons uitnodigt om te reflecteren, te dromen, ons
kwetsbaar te tonen. In die ingehouden uren na zonsondergang verliezen we onszelf — of vinden we onszelf eindelijk terug: in schaduw, in sterrenlicht, in muziek.